Na današnji dan 1995. godine jedinice Petog korpusa Armije Republike BiH i MUP-a RBiH oslobodile su drugi put Veliku Kladušu čime je prestala da postoji paradržava Autonomna Pokrajina Zapadna Bosna na čelu s ratnim zločincem Fikretom Abdićem.
Nakon što su snage Petog korpusa Armije RBiH izdržale pet neprijateljskih ofanziva u kojima su vrh koplja činile snage izdajnika i ratnog zločinca Fikreta Abdića, u augustu 1995. godine narod Bihaćkog džepa je dočekao slobodu.
Nakon sadejstva sa snagama Hrvatske vojske u oslobađanju pograničnog područja Hrvatske u operaciji “Oluja”, snage Petog korpusa 7. augusta po drugi put oslobađaju Veliku Kladušu čime prestaje postojati Abdićeva paradržava.
Kao neodrživa politička i ustavna tvorevina, na terenu je Abdićeva država bila samo instrument za provođenje velikosrpske politike u prvom, ali i velikohrvatske politike u drugom planu.
Nakon pada SAO Krajine, snage tzv. Narodne odbrane Zapadna Bosna koje su od novembra 1994. godine učestvovale u operaciji “Pauk” na čijem se čelu nalazio vojno – politički vrh iz Beograda, dolaze u vrlo nezavidan položaj.
Nakon prvih dana Oluje, snage Državne bezbjednosti Srbije kojom komanduje Milorad Ulemek “Legija” iz sastava Srpske dobrovoljačke garde, zajedno s jedinicama iz Srpske Vojske Krajine, umjesto o Abdićevoj pretežno počinju misliti o vlastitoj sudbini.
Na liniji fronta dugoj 630 kilometara, Hrvatska vojska uspješno razbija Srpsku Vojsku Krajine koja se povlači na nekim djelovima brže nego li kolone civila. U takvoj situaciji, sve snage iz Srbije, odnosno sastava Vojske Jugoslavije, a koje su učestvovale u “Drugoj autonomiji”, odjednom se nalaze u zaleđini hrvatskih snaga i pod prijetnjom da im bude presječen put za izvlačenje.
Nakon što srbijanski pomagači napuštaju položaje prema snagama Petog korpusa, snage Abdićeve tzv. NOZB su prinuđene na povlačenje pred snagama Armije RBiH. Konačno, sedmog augusta snage Armije RBiH ulaze u Veliku Kladušu po drugi put oslobađajući grad i uspostavljajući državni suverenitet na području koji se smatra kapijom Bosne.
Abdić, svjestan da su iluzije o nekoj “inostranoj intervenciji” neodržive, bježi u Republiku Hrvatsku šireći paniku među stanovništvom koje se povlači preko granice u mjesto Kupljensko.
Pobjeda postignuta tih augustovskih dana veća je od lokalne bitke ili samog vojnog tumačenja operacija, ali je cijena iste preskupa. U sukobima paradržavnih snaga NOZB i Petog korpusa poginulo je 3.000 vojnika, ne računajući materijalna razaranja i sve civilne žrtve.
Ovom broju valja pridodati i brojku da je od 11. juna 1994. do 7. augusta 1995. godine, kroz logore i zatvore Abdićeve paradržave prošlo preko 6.500 logoraša od kojih značajan broj čine žene i djeca.
U sukobu između Armije Republike Bosne i Hercegovine (ARBiH) i Snaga Narodne odbrane Zapadne Bosne (NOZB), predvođenih Fikretom Abdićem, poginulo je prema procjenama oko 3.000 ljudi.
Bila je to svojevrsna Pirova pobjeda, ali ipak pobjeda kojom je potvrđena i utvrđena granica Bosne i Hercegovine koja nije od Une do Drine već od Gline do Drine.