Izjave zastupnice HDZ-a u Evropskom parlamentu Željane Zovko, u kojima je Bosnu i Hercegovinu opisala kao zemlju u kojoj „niko nikoga ne voli“ i u kojoj su „svi protiv svih ratovali“, izazvale su opravdane reakcije i negodovanje dijela javnosti.
Iako Zovko nastupa kao evropska zvaničnica, njen rječnik i način na koji govori o Bosni i Hercegovini više podsjećaju na pojednostavljene političke narative iz devedesetih, nego na odgovoran i konstruktivan evropski diskurs. Takve generalizacije ne samo da su historijski i politički problematične, već su i uvredljive za milione građana koji u Bosni i Hercegovini žive, sarađuju i grade zajednički život uprkos teškom naslijeđu rata.
Tvrdnja da u BiH „niko nikoga ne voli“ predstavlja opasno pojednostavljenje koje briše stvarnost u kojoj svakodnevno postoje međunacionalna saradnja, mješovite sredine, zajednički uspjesi i solidarnost među ljudima. Rat u Bosni i Hercegovini nije bio „rat svih protiv svih“, već agresija i organizirani sukob s jasno utvrđenim činjenicama, presuđenim zločinima i međunarodnim sudskim presudama.
Posebno je problematično to što ovakve izjave dolaze od političarke koja se često poziva na Dejtonsko-pariški sporazum, dok istovremeno koristi retoriku koja dodatno produbljuje nepovjerenje i polarizaciju. Ako je zaista cilj stabilnost i evropska budućnost BiH, onda se ona ne može graditi kroz izjave koje relativiziraju historiju i vrijeđaju čitava društva.
Zovkino upozorenje da bi samostalnost Republike Srpske bila „najgori mogući scenarij“ jeste stav s kojim se mnogi slažu, ali on gubi na težini kada dolazi u paketu s narativom koji BiH prikazuje kao trajno disfunkcionalnu i sukobljenu zemlju. Takav pristup ne nudi rješenja, već dodatno hrani stereotipe koje evropski zvaničnici navodno žele prevazići.
Bosna i Hercegovina ima brojne probleme, ali ona nije karikatura kakvom je neki političari pokušavaju prikazati. Umjesto paušalnih ocjena i zapaljivih formulacija, od evropskih zastupnika se očekuje odgovornost, preciznost i poštovanje prema državi i njenim građanima, a ne političke poruke koje više služe unutrašnjim stranačkim interesima nego istinskom miru i pomirenju.